Ne zaman olacak diye bekliyordum??

Ronaldino şimdi de Galatasaraylı oldu. Bakalım bu gidişle en sonunda ne fener alabilecek ne de Galatasaray :)) bursa bu sene de şampiyon olursa Ronaldino'yu getirir demedi demeyin...

Avrupa neden çöküyor? Sorun maddi mi, kültürel mi?

BU soruya ekonomik-sosyal ve ekonomik cevap arayışım devam ederken, dikkatimi en çok çeken tespiti, İngiliz Marksist tarihçi Eric Hobsbawm‘ın çalışmasında buldum. Şöyle diyor Hobsbawm: “Avrupa coğrafi bir birim olmaktan çok, entelektüel bir kurgudur.” Çok önemli ve bence Francis Bacon‘ın 1600’lerin başında ilk defa ortaya attığı “biz Avrupalılar” cümlesini 1900’lerde tamamlayan bir “saptama”!
Sevgili dostlar, şimdi “çöken Avrupa gerçeğini” bu tespitten yola çıkarak sorgulayalım ve soralım; Bulgaristan, İsveç, Kıbrıs Rum kesimi ve birçok ülke “din harici hangi ortak entelektüel” kurguda birleşebilirler, “union yani birlik” olabilirler? Olamazlar! Avrupa’nın “bir olamadan çökme yoluna girmesinin” de altında bana göre bu “gerçek” yatar!
Sonuç: Daha önceki yazılarımda “merkez bankası ve ordusu olmayan bir birlik olamaz” demiştim. Şimdi bir cümle daha ekliyorum: “Merkez bankası, ordusu ve en önemlisi entelektüel kurgusu olmayan” bir BİRLİK tesis edilemez! Bu noktada aklıma bir soru daha geliyor, onu da yarın tartışalım: “Entelektüel ortak kurgusu” olmayan ülkeler tek parça kalabilirler mi?

Bize Arapları Camus’nün gözüyle anlattılar !

1946 sonrası Türkiye’de “Arap düşmanlığı” artar. Aslında olayın özü sadece Arap düşmanlığı değil, “Türkiye’nin petrol ve gaz zengini topraklar ve yakın komşular” ile arasına set çekilmesidir! Üretmek yerine “Batı Bloku’ndan borçlanan” Türkiye, enerji kaynaklarına da Batılı şirketlerin aracılığıyla ulaşmalıdır ve amaca da kolayca ulaşılır!
Sevgili dostlar, yıllarca “İran’ın ne kadar öcü”, “Arapların nasıl pis ve beraber olmaya tahammül edilemez insanlar” oldukları propagandası altında kaldık! Londra’nın en iyi yerlerini Araplara satan İngilizler, Türkiye’de tam tersini savundurttular. İran’a “nükleer reaktör” satan Fransa, Almanya ve hatta el altından “savaşı destekleyen” Amerika, Türk halkına “İran sizi yer” şiiri okuttular! Uzun lafın kısası; bize Arapları Camus’nün “Yabancı’sındaki sadece Araplar” olarak “pazarladılar” ve bugün ortaya atılan “sıfır sorun” politikasını “elli yıldan fazla” engellediler.
Sonuç: Arap hayranı veya Pers âşığı değilim. Hatta “ilk tercihim de değiller” ama gerçekleri de görmem gerektiğinde “tek dişi kalmış Batı’nın propagandasından” kurtulmayı da birey olarak bilirim! Türkiye’nin Ortadoğu politikası her şeye rağmen doğru ve “yılgınlığa kapılmadan” mutlaka uygulanmalı!

Evlerin altında içkili yer olmaz


BOĞAZ’da “müzik tartışması” Murat Bardakçı‘nın “Neden 23.59?” sorusuyla daha da şiddetlenirken, konuya bir halka daha eklemek ve özellikle Bağdat Caddesi’ndeki “barlar sokağı” ile “en kötüsü” noktasına varan “ailelerin oturduğu evlerin altında içkili mekân” noktasına değinmek istiyorum.
Sevgili dostlar, bu konu bence “çok çok önemli” ve rahatsız edici! Bu mekânlar açılsın ama “planlanan bölgelerde” yer alsınlar. Bir örnek vereyim; kadıncağız çocuğunun elinden tutmuş evine gidiyor, giderken apartmanların altında yola uzanan masalarda kafayı bulanların arasından geçmek zorunda kalıyor! İstanbul’a bu “başlıklarda çok ciddi” bir disiplin lazım! Haydi “güçlü devletimiz” göster kendini... Daha doğrusu “Devlet otoritesini” kullanan hükümetimiz, göster iradeni ve “kamuoyuna” aldırmadan “düzenle” gerektiği gibi...

Yiğit BULUT

‘Derin İran’ ile Amerika 1953’ten sonra hep kavgalıydılar!

İRAN’ın “normalleşme” sürecinin bugünden yarına olabileceğini düşünüp Türkiye’yi içeride ve dışarıda “iran’a el atmakla” suçlayanlar, çok önemli bir gerçeği gözden kaçırıyorlar; 1953’teki Kermit Roosevelt yönetimindeki Musaddık darbesi ve 1979’daki İran İslam devrimi iki ana temel “referans” olarak alındığında, iki devletin hatta Amerikaİngiltere’nin oluşturduğu Anglo-Sakson yapı ile İran’ın arası asla düzelmedi. Neredeyse son 60 yıldır olmayan bir hafta veya bir yılda da olmaz!
Sevgili dostlar, İran, 1950’lerden sonra Batı odaklı sistemin “sorun çıkaran kötü parçası” olarak dialektik içinde yapılandırılırken normalleşmesi yönünde hiçbir adım da atılmadı. Tam tersi II. Dünya Savaşı sonrası en büyük “ikinci Amerikan sermaye girişinin” yaşandığı Fransa, sattığı teknoloji ve silah sistemleriyle bu ülkeyi her zaman raydan çıkarma görevini üstlendi. Amaç; “diğerleri ile anlaşabilen bir ülke değil, savaşa varan kutuplaşmanın üstünden” yaratılabileceği bir yapının ortaya çıkarılmasıydı. Bu anlattığım sürece tek istisna, Cumhurbaşkanı Hatemi döneminde 1997-2005 arasında denenen diyalog tesis etme girişimleriydi ama bu girişim de 11 Eylül projesinin altında ezildi, gitti.
Bu noktada özellikle siyasi ve ekonomik analizlerde kullanılabilecek bazı önemli tarih ve notları sizlerle paylaşmak istiyorum:
1- 1953’te CIA ajanı Kermit Roosevelt‘in örgütlediği darbe ile Musaddık devrildi! Amerikan ve İngiliz petrol şirketleri derin bir nefes aldılar!
2- 1953-1979 arasında özellikle darbenin hemen sonrasında İran yönetimleri ABD ve İngiltere odaklı Anglo-Sakson yapı tarafından zaman zaman manipüle edilirken, bu girişimler “halk damarında” derin bir etki yaratmadı! Yönetimler Amerika’nin istediğini yapsa bile dipten gelen dalga asla kesilmedi!
3- 1979’da iş koptu ve “Amerika’nın istediği yönetim kalacaksa, rejim de değişsin” tezi eyleme döküldü ve Anglo-Sakson etkiden kopma dalgası “dünyadan ayrı düşme” fırtınası ile son buldu! Bu dönemde bile Fransa başta olmak üzere özellikle Irak-İran savaşını destekleyenler nükleer teknoloji dahil İran’a satmaya devam ettiler. Bir not düşelim: Kasım 1979’da İranlı öğrenciler Tahran’daki Amerikan Elçiliğini basarak içeridekileri rehin aldılar ve eylem bir yıldan fazla sürdü. En önemlisi bu rehineleri kurtarmada başarısız bir operasyon deneyen Carter, takip eden seçimlerde Reagan‘a karşı yenildi.
4- 1996 yılında ABD Kongresi Libya-İran çizgisini çekmiş ve yaptırım tezini deklare ederek, bu ülkeleri izole etme çalışmalarını son noktaya taşıdı!
5- 2002 yılında İran’ın özellikle Alman ve Fransız şirketleri öncülüğünde Natanz’da uranyum zenginleştirme ve Arak’ta ağır su tesislerinin olduğu ortaya çıktı. Burada da bir not düşmem gerekli: Buşehr Nükleer Güç merkezi ve İsfahan Uranyum tesisleri yine Avrupa merkezli teknoloji ile 1974’ten sonra kurulmaya başlanan ve sonrasında Rus desteğiyle tamamlanan yapılardır. 11 Eylül saldırısı sonrası bölgeyi yeniden tarayan Amerikan uyduları bu tesisleri 2001-2003 arasında ortaya net olarak çıkardı!
6- 2001 Eylül sonrası geliştirilen ve 2006’da yeniden açıklanan Amerikan Güvenlik Tezlerinde “İran öncelikli tehdit” olarak tanımlanmış ve hemen ardından Ahmedinejat 1970’lerde başlayan yolda İran’ın 2006’da artık uranyum zenginleştirmeyi tek başına başardığını açıkladı ve “İran’a yapılacak en küçük bir saldırıya dünyanın her yerinde cevap vereceğiz” diyerek Amerikan belgelerine karşılık verdi!
Sonuç: Bugün Amerika’dan Slovenya’ya yapım aşamasında olanlar dahil 500 nükleer reaktör ve daha fazla sayıda yan tesis var! Ama ne hikmetse onların ne yaptıklarından çok İran’- ın ne yapmaması gerektiği üzerinden sert bir ayrışma ve sistem için diyalektik oluşturuluyor! Anglo-Sakson güçler ve onların dünyası için İran “kötü adam” ve sistemi yürütebilmeleri için kötüye ihtiyacı olduğu sürece de böyle bırakılmaya devam edecek. Bu bilgiler sonrası “takas anlaşması” imzalayan Türkiye’nin “birilerine göre neye çomak soktuğunu” bir daha düşünün!

Yiğit BULUT

Artan Terör Olayları Konusunda Düşünceler

Aslında televizyonda naklen verilen şehit cenazelerini gördükçe üzüntümü ve öfkemi içime atıp bir şey yazmamaya karar vermiştim ama dayanamadım. Herkesin sorduğu gibi neden son zamanlarda PKK bu kadar azdı diye düşünmeden edemiyorum bende. Tabii bunun bir çok sebebi vardır, her vatandaşa göre. Ama, bende bana göre olan nedenleri sıralamak istiyorum, bölgeyi bilen bir insan olarak ve içim kan ağlayarak.
Hükümetin ikinci dönem seçildikten sonra silahlı kuvvetlere yönelik uygulamış olduğu yeni stratejisinin ayrılıkçı Kürtler için ekmeğine yağ süren bir durum oluşturduğuna kimsenin şüphesi yoktur herhalde. Güneydoğu’da Hakkari’nin derinliklerinde, Irak ve Suriye sınırlarında görev yapan komutanlar aldıkları büyük sorumluluk nedeniyle bir tek vicdanları ve emrindeki askerlerinin güvenliğini sağlayarak, fedakarca vatana hizmet etemekten başka birşey düşünemezler. Bulundukları ortam zaten buna müsaade etmez. Gece gündüz uyanık bulunmak ve atak olmak zorunluluğu vardır. Görev esnasında bir takım aksaklıklar olabilir. Ama bu fedakar insanları aradan birkaç sene geçtikten sonra tutuklar ve medyada sen Güneyde şunları yapmışsın diye bir hain gibi afişe ederek adalet önünde suçlu duruma düşürerek ilan ederseniz, ileride bu görevi layikiyle yapacak komutanları bulamayacak duruma getirirsiniz. Atanan bütün komutanlar, aman içeride kalayım da kazasız belasız şu bir kaç seneyi savuşturayım diye düşünürler. Ben bu yaklaşımımla halen bu şekilde hareket ediliyor demek istemiyorum ama, bu durumun olmayacağını da kimse iddia edemez diye düşünüyorum.
Bir diğer realite ise, Açılım konusunda olmuştur. “Açılım, açılım” diye yer gök inlemiş ancak, somut herhangi bir plan olmadığı için ortaya Irak’ın Kuzeyin’den ellerini kollarını sallayarak gelen ve kendi propagandalarını yapan birkaç kişiden başka bir şey konulamamıştır. Bu durumda İmralı’da bulunan bölücü başı Öcalan ben adamlarımı zaptedemiyorum serbest bırakıyorum diyerek, bundan yaklaşık iki ay önce silahlı hareketin başlaması için talimat vermiştir. Bu duruma karşı Hükümet Irak’ın Kuzeyindeki yönetimin başı ile Ankara’da görüşmesine karşın, PKK’nın desteğinin kesilmesine ve Kandil’den veya diğer üslerinden çıkarılmasına yönelik somut bir söz alamamıştır. Barzani çözümün barışçı yollarla olaması konusunda tavsiyede bulunmuş gibi görülmektedir.
PKK ise stratejisini değiştirerek, artık yanlız Güneydoğu’da değil Türkiye’nin her tarafında var olduğunu kanıtlamaya yönelik olarak, Türkiye sathında muhtelif eylemlere başlamış ve dünkü baskın dışında iki hafta içinde 30’dan fazla şehit verilmesine neden olmuştur. PKK’nın bu eylemlerde vermek istediği mesaj şu şekilde okunabilir.
· İnisiyatifin kendisinde olduğunu vurgulamak suretiyle hükümete, ben istediğim yerde istediğim anda ve şekilde eylem gerçekleştirebilirim demektedir.
· Bu şekilde hareketle yurt sathında teşkilatlanmış olduğunu ve yeterli güç ve desteğe sahip olduğu intibağını vermek istemektedir.
· Yapmış olduğu eylemlerle, yurt sathında infial yaratarak, Kürt vatandaşlara karşı şehirlerde halk tarafından eylemler yapılmasını sağlayarak, iç çatışmalara zemin hazırlamak ve
· böylece Dünya’nın ilgisini kendi ideallerini gerçekleştirmeye doğru üzerlerine çekme stratejisini uygulamaya koymuş gibi görülmektedir.
· PKK bu suretle, bir taraftan Güneydoğu’da kırsal alanda eylemlerine devam ederken, diğer taraftan şehirlere ve Kuzey’deki sakin bölgelere eylemlerini kaydırarak, bir nevi şaşırtma taktiği uygulamakta ve silahlı kuvvetleri ne yapacağını bilemez bir durumda bırakarak, hükümeti acz içine almayı amaçlamaktadır.
Bu arada PKK’nın bu eylemlerine hükümetin dış politikadaki uygulamalarından kaynaklanan ve özellikle, İsrail’e karşı tutunmuş olduğu tavır paralelinde içeride popülist söylemlerinden kaynaklanan açıklamalarının büyük destek verdiğini söyleyebiliriz. İsrail’in siz PKK’a bakın yanıtına, PKK ile Hamas aynı şey değildir, Hamas kendi yurdunun bekası için uğraşıyor şeklinde bir yorumda bulunulunca, PKK’da “bizde Hamas gibiyiz” diyerek, bunu ispat için eylemlerini arttırmıştır şeklinde bir değerlendirme yapmaktan kendimi alamıyorum.
Dış politikada proaktif bir strateji uygulamak ve Ortadoğu’da mevcut konjönktür içinde Türkiye’nin etkin bir politika uygulaması konusunda kimsenin bir itirazı olduğunu zannetmiyorum. Ancak, Kandil dağı’na neden gidilemiyor sorusuna cevap bulmak için Barzani’nin son Ankara ziyaretindeki açıklamalara bir bakmak gerekmektedir. Barzani PKK ile ters düşerek kendisine bir hasım yaratmak istememektedir. Sonra neden istesi ki? PKK nedeniyle Türkiye her zaman kendisine muhtaç bir durumda bulunacak ve her zaman talepte bulunulan bir makampozisyonunu elinde bulundurabilecektir. İleride herhangi bir konuda masaya oturulduğunda Türkiye’den gelecek her türlü isteği, ama bende bir koz var dolayısıyla bu isteğinizi yumuşatın diyebilecektir.
Kandil dağlarına harekat yapma olasılığımızı 1 Mart teskeresinin ret edilmesiyle birlikte kaybettiğimizi düşünmekteyim. Eğer teskere geçerek, ABD Türk Irak sınırından girseydi, Türk birlikleri de arkasından girerek, temizlik harekatı ile bölgenin kontrolünü yapacaktı. Bu Türkiye’nin Kandil dağlarına kadar uzanması fırsatını yaratacaktı elbette. Birliklerimiz bir şekilde Kandil dahil, bütün Kuzey Irak’ta PKK üs ve unsurlarını kontrol ve temizleme imkanına sahip olacaklardı. 2003’den bugüne kadar geçen 7 yıllık süre içinde herhalde bütün bu sorunlar minimum hale getirilebilirdi. Şimdi size kim müsaade eder Kandil’e gitmek için, ne için kendileri de müdahale etsinler. Tamam yaparım, ederim diyerek bir oyalama taktiği ile işi sürüncemede bırakarak, ihtiyaç duyduğu anda koz olarak ileri sürmek oradaki yöneticiler için son derece mantıklı bir hareket tarzı olarak düşünülmektedir.
Bir diğer konuya da değinmeden edemeyeceğim. Türkiye -Irak Sınır güvenliği ile ilgili sistemlerin kurulmasında zamanında ciddi çalışmalar yapılmıştır. Elektronik konusunda uzman bir yerli savunma sanayii şirketinin, TSK ile işbirliği ile altı ana giriş noltasının tespit edildiği ve bunlardan birinde pilot uygulama yapılarak, sensörlü sistemlerin kurulduğu bilinmektedir. PKK kurulan sistemi bildiğinden muhtemelen bu geçişi kullanmaktan vazgeçmiş ve diğer geçişlere yönelmiştir. Ancak, bizim uzmanlar, bu sistemler bir şey göremiyor, işe yaramıyorlar diyerek uygulamayı durdurmuşlardır. Geçiş kullanılmaz ise, sistem nasıl görsün ki? Konunun yeniden ele alınarak, gözetleme ve ikaz sistemlerinin diğer beş geçiş noktalarına da konulması ve bunun ateşle yani aktif birliklerin konuşu ile desteklenmesi hal tarzının tekrar ele alınması gereklidir diye değerlendirmekteyim.
Olayların durulması için ne yapılması konusunda her kesimden uzmanların beyin fırtınası şeklinde muhtelif önerilerde bulunduğunu görmekteyiz. Benim önerilerim ise,
Ø Öncelikle orada görev yapan silahlı kuvvetler ve diğer güvenlik kuvveti mensuplarına, hükümetin gerekli güvenceyi vermesi,
Ø İç politikaya yönelik popülist söylemler konusunda psikolojik harp, halkla ilişkiler gibi unsurların son derece iyi değerlendirilerek, ortaya çıkabilecek gelişmelerin öngörülmesi ve buna göre söylemin şekillendirilmesi,
Ø Açılımın artan bir şekilde süreceği ifadelerinin artık somut bir şekilde ortaya konulması ve hem siyasi kanadın hem de PKK tarafının yaklaşımının tartılması ve buna göre yeni stratejiler tespit edilerek Dünya’nın desteğinin sağlanmaya çalışılması,
Ø ABD ile ilişkilerin rayına oturtulması ve Irak’ın kuzeyindeki yönetime baskı yapılması suretiyle PKK’nın oradaki varlığına kayıtsız şartsız son verilmesinin yolları aranması,
Ø Olayların yurt sathına yayılmasının önlenmesi için hedef olabilecek şehir ve bölgelere münferit giriş ve çıkışların dahi kontrol edilmesine yönelik tedbirler alınması,
Ø ABD ve AB’ne Türkiye’nin eksen kayması gibi bir niyetinin olmadığının kesin bir şekilde iletilmesi, şeklindedir.
Ø PKK’nın dünya kamuoyunda kendisini Hamas ile özdeşleştirmesine yönelik her türlü girişimi ve bu girişimlerini engelleyecek tedbirlerin öngörülmesi ve belirli bir program dahilinde uygulanması şeklindedir.
Hükümetin Gazze ile birinci derecede ilgilenmesi mutlaka çok iyi bir şeydir. Ancak, içeride her gün onlara yakın evladımızı şehit veriyorsak, komşularla ilgilenmeye ara vererek, artık kendi evimize dönmeliyiz ve bu konuda çaba sarf etmeliyiz. Zaten yapılan bütün bu eylemlerin ana amacı da; Türkiye’ye sen önce kendi sorununa bak, sonra başkaları ile uğraşırsın mesajını vermek olarak ifade edilebilir.

Dr. Serdar Erdurmaz

http://www.turksam.org/tr/a2090.html

Bir taraf savaşıyor bir taraf eğleniyor! Burası neresi?

TERÖR, bu yazıyı yazmamdan saatler önce yine beş canımızı bizden aldı...
Dört askeri personelimiz görev yerine giderken, bir genç kızımız da servis aracında olduğu için aramızdan ayrıldı.
Sevgili dostlar, bu olay olduktan sonra haber kanalları “normal” yayınlarına devam edip detayları aktarmaya çalışırken, “eğlence kanallarında” yapılan programlarda kimse “bana mısın” demedi.
Türkiye’nin bir bölümü gülmeye, eğlenmeye, konukları eşliğinde şarkı söylemeye devam etti. Hatta tam yazıyı yazdığım şu anda, “devlet kredisi ile satılan bir kanalda”; zurnalı, zilli tempo hiç düşmeden devam ediyor... Diğer bir kanalda da durum farklı değil; askere gitmemiş bilmem kimin aldığı yeni teknesiyle, Göcek’te nasıl kaçamak yaptığı fotoğraflar eşliğinde anlatılıyor. Dedim ya; ülkenin bir bölümünde savaş havası var, bir taraftakiler de “neyi, nasıl götürürüm” derdinde! Daha da vahimi; binlerle ifade edilen kişinin hayatı “milyonların özentisi haline” gelmiş ve “medya sayesinde getirilmeye de” devam ediyor...
Sevgili dostlar, böyle ülke, böyle bütünlük, böyle beraberlik olmaz! Bir tarafı sömürülen, insanları öldürülen ve geri kalanlarının “umurunda olmadığı” bir “topluluk”, ülke olamaz!
Sonuç: Türkiye “topyekûn” bir saldırı altında ve birileri “malı götürürken”, birileri “canları, kanları” pahasına bu ülkeyi savunmaya çalışıyor. Bu böyle gitmez! Bu ülkenin “fertleriysek, bileşenleriyiz”, ya hep birlikte olacağız ya da bu kafayla çok yakında “istesek de olamayacağız”! Uyan Türkiye!
Son söz: Yazımı “anlamını bozmamak” için uzatmayacağım. Bölünmüşlüğümüz, aldırmazlığımız, birbirimize duyarsızlığımız böyle devam ederse inanın “terörden daha tehlikeli” bir süreçle karşı karşıya kalacağız. Uyanalım ve “Bize neler oluyor” sorusuna cevap arayalım.

Kamuoyu oluşturanlar süratle bir araya gelmeli!

TERÖRÜN stratejisi çok açık ve net: Her gün bir eylem ve gün boyu bunun yankıları ile toplumu yıpratmak. Başlayan süreç birkaç eylemle bitecek gibi de görünmüyor. Türkiye, 2007 sonrası attığı adımların “karşılığını ödetmek isteyen” organize iç-dış güçlerin birleşik saldırısı altında. Türkiye istedikleri noktaya gelene kadar da “saldırı artarak” devam edecek. Bu noktada siyasi otoriteden muhalefete, muhalefetten basına, hepimize çok önemli bir görev düşüyor: Türk halkını maddi saldırının ikincil etkilerinden korumak.
Sevgili dostlar, bu gerçekten yola çıkarak “kamuoyu oluşturma” gücü veya “oluşturma dinamiğine katkı yapan” her “parçaya” sesleniyorum: Acil olarak bir araya gelelim ve yaşayabileceğimiz zor günler için ortak bir “algılama-tepki” mekanizması oluşturalım. Her şey “oy veya reyting” değil. Hatta içinden geçtiğimiz süreç; “ne oy, ne de reyting” düşünmek için hiç ama hiç uygun değil!
Sonuç: Biz Habertürk TV olarak “kriterlerimizi” aynen daha önce Ağca olayında olduğu gibi tanımlayıp yolumuza devam edebiliriz ve bunu da yapacağız. Bunu yapmadan, “ortak bir algılama-tepki” dinamiği oluşturabilirsek umudu içinde bu çağrıyı yapmak istiyorum. Gelin “birlikte” yapalım, ülke adına çok geç olmadan!

Yiğit BULUT

Türk Yapımı İşletim Sistemi

2003 yılının önemli bir bölümünde ulusal bir dağıtımın gerekliliği, dünyada benzer uygulamalar, yazılım endüstrisinin mevcut durumu ve eğilimleri araştırıldı. Ülkenin bilgi teknolojisi alanındaki insan kaynağı, yerel yazılım sanayinin yetenekleri ve rekabet unsurları incelendi. Tüm bulgular ışığında, 2003 yılı Yazı’nda, bir ulusal işletim sistemi dağıtımı oluşturmanın yerinde bir karar olduğu sonucuna varılarak somut düzeyde planlama işine girişildi.



Mevcut işletim sistemleri, başta Linux olmak üzere incelendi, açık kaynak yazılım metodolojisi ve felsefesi ayrıntılı olarak çalışıldı. Hedef, bir dağıtım oluşturmanın ötesinde, bu dağıtımı sürekli kılabilecek organizasyonel yapıyı da kurmak olduğundan yazılım endüstrisinde, özellikle açık kaynak çerçevesinde, kullanılabilecek iş modelleri irdelendi.

Bu incelemeler sonrasında, 2003 yılı Güzü’nde, Linux temelli, açık kaynaklı, olabildiğince GPL lisanslama yöntemini kullanan bir işletim sistemi dağıtımı oluşturulmasına karar verildi.

Pardus projesinin hayata geçmesi 2004 yılı başında teknik ekibin çekirdeğinin oluşturulması ile başladı. Bu aşamada Türkiye’nin Linux geçmişi, mevcut ve planlanan dağıtımlar, açık kaynak ve Linux camiası ve girişimleri de göz önüne alınarak, var olan bilgi birikimi ve deneyimden en üst düzeyde yararlanmanın yolları arandı. Sonuçta ulusal işletim sistemi geliştirilmesinde görev alması en uygun kişiler Türkiye’nin dört bir yanından seçilerek TÜBİTAK UEKAE bünyesinde katıldılar.



2004 yılının önemli bir kısmı teknik alternatiflerin değerlendirilmesi ile geçti. Farklı Linux dağıtımları incelendi, mevcut dağıtımlardaki eksiklikler, olası gelişim alanları, yapılması gerekenler ve bunların iş gücü ve kaynak gereksinimleri irdelendi. Hedef kitlenin kim olacağı üzerinde beyin fırtınaları yapıldı, bunun sonucu olarak yol haritası alternatifleri belirlendi.

2004 yılı Ekim ayında bu teknik değerlendirmeler sonuçlandı ve yayınlanan Proje Ana Sözleşmesi ile amaç, yöntem ve takvim belirlendi. Pardus’un “bilişim okur-yazarlığına sahip bilgisayar kullanıcılarının temel masaüstü ihtiyaçlarını hedefleyen” bir işletim sistemi olmasına, “mevcut Linux dağıtımlarının üstün taraflarını kavram, mimari ya da kod olarak kullanmasına”, ancak “otonom sisteme evrilebilecek bir yapılandırma çerçevesi ve araçları ile kurulum, yapılandırma ve kullanım kolaylığı sağlamasına” karar verildi.

Teknik hedefi ve yöntemi belirlenen proje hızla ilerlemeye başladı ve 1 Şubat 2005 tarihinde ilk ürün olan Pardus Çalışan CD 1.0 yayımlandı. Projenin amaçları ve teknik yaklaşımı hakkında Linux camiası ve kullanıcıları bilgilendirmeyi amaçlayan Çalışan CD beklenenin üzerinde ilgi gördü. Sonrasında geliştirme daha çok özgün yenilik projelerine yoğunlaştırıldı ve nihayet 26 Aralık 2005′te Pardus’un ilk kurulabilir sürümü olan Pardus 1.0 Web üzerinden yayımlanmaya başlandı.

Kaynak : http://www.pardus.org.tr

100 olsa ne olur 200 olsa ne olur! Sonuç değişmez

GENELKURMAY Başkanı, gazetecilerin ısrarlı sorularına karşılık, bir gün önce 50 civarında olduğu söylenen terörist sayısını “En fazla 100 kişiydi” diyerek Çanakkale’de “revize etti”! Olayın olduğu ilk andan itibaren haber kaynaklarında “karakol baskını” algılaması ve sunumu varken; Habertürk ekranlarında “olayın farklı noktalarda olduğunu” ve “yüzler ile ifade edilecek” kalabalık bir grup olduğunu anlatmaya çalıştım. Bunu yaparken bir de not düştüm: Bu kadar kalabalık bir topluluk sınırı geçiyor ve “ne Amerikan, ne de yerli kaynaklardan bir bilgi geliyor”! Sevgili dostlar, ilk dakikadan itibaren ortaya attığım iddiayı destekleyerek tekrarlıyorum: Bu grubun ABD imkânları ile fark edilmemesi mümkün değil. Hani istihbarat paylaşımı vardı! Hani saldırıdan bir gün önce Genelkurmay tarafından yapılan açıklamada da belirtildiği gibi “paylaşım tam olarak” devam ediyordu!
Sonuç: Terörist sayısını “düşük göstererek” Genelkurmay ne yapmaya çalışıyor anlayamıyorum. Herkes gerçekleri bilsin ve öğrensin; istemedikleri zaman “ekranlarda gördüklerini bizlerle paylaşmıyorlar”. Bu gerçeği saklamak yerine askeri makamlar “olanı itiraf ederlerse”, Türkiye ve özellikle siyasi otorite gerekeni yapmak için önlem alır.

Türkiye ‘kendi uçağını yapamadığı’ sürece saldırılar bitmez

İSRAİL ile restleşme ve özellikle BM’deki oylama sonrası bu sayfada saldırı olmadan çok önce şu çağrıyı yaptım: Savunma ile ilgili bütün yerli dinamikler acilen harekete geçirilmeli ve Türk halkından da “gerçekler anlatılarak” birikimlerinden yararlanma talep edilmeli. Bu sabah özellikle “yüzlerce teröristi göremeyen” ABD-İsrail ekipmanı gerçeğiyle yüzleşmemiz sonrası çağrımı tekrar ediyorum: Türkiye “kendi ekipmanını” üretemediği sürece, bu saldırılar “artarak” devam edecektir. O ekipmanı size satan; “nerede zaafınız olduğunu” bildiği gibi “sizi nasıl uzaktan etkisiz” hale getireceğini de biliyor! Uyan Türkiye! Bu coğrafya “benim” diyorsan; kendi malını üretmek için vakit kaybetmeden adım at.
Not: Net bir çağrı yapıyorum: Türkiye savunmayla ilgili üretime yönelik net bir program hazırlayıp üretim aşamalarıyla ilgili harekete geçsin, bir vatandaş olarak 3 yıl aylık net gelirimin yarısını vermeyi buradan taahhüt ediyorum! Benim gibi düşünen her Türk vatandaşı da verecektir! Bağımsızlığın bir bedeli varsa, maddi-manevi ödemeye hazırız!

Şimdi PARDUS’u hatırlama-hatırlatma zamanı

DAHA önce yazdım. Bu günlerde “unutanlara” ve “ne diyorsun” diyenlere bir daha hatırlatıyorum: Yerli yazılım olmadan “asla olamayız”!
Peki “PARDUS” nedir? TÜBİTAK bünyesindeki UEKAE tarafından üretilen, yerli, yüzde yüz Türk aklı ile yaratılan Linux temelli işletim sistemi... Diyeceksiniz ki; UEKAE nedir? Ben de ilk duyduğumda çok şaşırmış ama “varlığından” dolayı mutlu olmuştum... Açılımı; Ulusal Elektronik ve Kriptoloji Araştırma Enstitüsü.
Peki neden PARDUS? Tamamen “yerli”, tamamı Türkçe ve en önemlisi internetten indirilebilir, ücretsiz... Bunlar ilk bakış ta “artıları ”... Hızlı, güvenli ve tu tarlı bir mantık içinde çalışması da işin hediyesi...
Sevgili dostlar, yazılım teknolojileri, “güvenliğimiz” açısından çok önemli... PARDUS şimdiden “devletin birçok kademesinde” yabancı kaynaklı yazılımlara “tercih edilmiş” durum da... Yerli “yazılım sektörümüzü” geliştiremezsek, bilgisayarlarımızın “arka kapıları” her zaman açık kalır. Size de tavsiyem “TÜBİTAK’ tan çıkan ve 2005’ten bugüne kullanılan yerli PARDUS”u denemeniz. Nereden bulacağım derseniz, son derece kolay: www.pardus.org.tr .
Son söz: Ekonomi, savunma, tıp ve bilgi teknolojilerinde bağımsız “olamayanlar” asla “tam bağımsız” olamazlar! Şimdi PARDUS’u hatırlama-hatırlatma zamanı

Yiğit BULUT

Spartacus blood and sand Türkiye'ye gelecek mi?

Önce ABD’de yayınlanan sonra da dünyanın çeşitli ülkelerinde ekrana gelen Spartacus: Blood and Sand adlı dizi cüretkar sevişme ve grup seks sahneleriyle tartışma yarattı. Dizinin bazı sahneleri Hollanda’da ekrana getirilmeyip sansürlendi.



Başrollerinden birinde bir dönem ülkemizde yayınlanan Zeyna dizisinde de rol alan Lucy Lawless’ın oynadığı dizide senatörlere, köylülerden memurlara sürekli bir seks ayini, seks ritüeli yapılıyor.


Bu durum tarihçileri de kızdırdı. Bazı tarihçiler seksin Roma döneminde önemli bir zaman geçirme aracı olduğunu söylerken, bazıları ise dizinin Roma’yı bu şekilde göstermesinden rahatsız.

Tüm bu tartışmaların yanında haberlerde ortaya çıkan Tanrı tarafından cezalandıran şehir olarak bilinen "Pompei" (Taş Kesilen Şehir) dizideki pompei oyunlarını akla getirmekte ve burada yaşanan sahnelerde bu tezi güçlendirmektedir. Bkz. http://www.meleklermekani.com/dunyadan-ulke-ve-sehir-tanitimlari/144992-pompeii-tas-kesilen-bir-sehir.html

Sonuç olarak dizinin özellikle Hollanda'da kısıtlanması, Türkiye'ye gelmesi sonucunda oluşacak tepkiler açısından biraz olsun bize fikir vermektedir.

Galatasaray go all out for Çağlar

Galatasaray AŞ have signed Turkish international left-back Çağlar Birinci from relegated Denizlispor on a long-term deal, paying €1.5m with four players moving the opposite way.

Galatasaray AŞ have signed Turkish international left-back Çağlar Birinci from relegated Denizlispor in a deal worth €1.5m, with Murat Akça, Erhan Şentürk, Sadrettin Fırat Kocaoğlu and Semih Kaya all going in the other direction. Serdar Eylik has also joined the first division side on a one-year loan.

Çağlar, 24, has agreed a three-year contract after admitting that while "there were other interested clubs I felt closer to Galatasaray". The defender has become much sought-after since his breakthrough season of 2007/08, earning an international debut against Belgium in September 2008. He added two more caps last month on Turkey's tour to the United States.

Only three years ago Çağlar was playing in the lower divisions of Turkish football. A product of Trabzonspor AŞ's academy, he turned professional at second-tier Orduspor in 2004 before switching to Bakırköyspor in the fourth level. Rave reviews earned a move to Turkish Süper Lig side Denizlispor in summer 2006, though he was immediately sent out on loan.

©UEFA.com 1998-2010. All rights reserved.

Türkiye’yi ‘terörle vurma’ planı!

KÜRESEL yerleşik düzenin yurtdışındaki bir “seçkiniyle”, yurtiçindeki bir “temsilcisi” Londra’da görüşüyorlar.Aralarında aynen şöyle bir konuşma geçiyor: “Laftan anlamadılar, sandılar ki güç gerçekten onlarda! Önce IMF ile anlaş dedik, dinlemediler! Sonra kalkıp İran ile olmaz dememize rağmen anlaşma yaptılar. İsrail’e Ortadoğu’da biat etmemeleri de işin başka tarafı! Neymiş Türkiye bölgede etkin bir politika uygulayacak ve etki alanını genleştirecekmiş... Seçime en fazla 12 ay var. Bize göre hava hoş! Verdik ihaleyi gizli servisler üstünden terör örgütüne, gerisini hükümet düşünsün! Her ay gelen onlarca şehit ile 12 ayda nice olurlar, onlar bilir! İşin bir de Silahlı Kuvvetler-Hükümet dinamiği var! Artık hükümetin kaderi, halkın gözündeki varlığı, Silahlı Kuvvetlerin başarısına bağlı! Plan mükemmel; sadece terör kartını açtık! Ver taşerona bak keyfine... Merak etmeyin son 60 yıldır kurduğumuz sistemin çökmemesi için darbe dahil her şeyi yaptık, yine yapacağız...
”Sevgili dostlar, yukarıdaki konuşma bire bir yapıldı ve ben de duydum diyemem! Ama bu “konuşmaların” ve özellikle bu konuşmaları üreten mantığın varlığından eminim! Artan terörün ne anlama geldiğini, nelerin kimleri rahatsız ettiğini analitik bir açıdan bakınca rahatlıkla görebiliyorum... Ve işin kötüsü “içeride istedikleri iktidarı elde etmenin yolu” olan seçim yaşanana kadar da bu doz artarak devam edecek!
Sonuç: Bu yazının amacı “Hükümeti koruyalım, kollayalım, sahip çıkalım, daha iyi gelmez” demek değil! Yazının amacı; yerleşik küresel düzenin tuzağına düşerek “özgürleşme algılaması altında eski esaretine döndürülmek” istenen Türkiye gerçeğini “yaşananlara kızarak küresel tuzaklara düşen” Türk vatandaşlarına anlatabilmek! Hükümetler gelir geçer, başbakanlar daha da çabuk eskir gider. Şahıslara takılmadan atılan adımı anlamak ve özellikle Erdoğan’ın 2007’den sonra içerideki yerleşik düzenin ezilmesinden IMF’nin kovulmasına, Avrupa‘ya “dur”dan İsrail’e “yeter” denmesine kadar ortaya koymaya çalıştığı yeni yapıyı sorgulamak önemli! Türk halkı kime oy verirse versin ama şunu asla unutmasın: 1946’dan beri “yerli-yabancı” yerleşik merkezler bu ülkenin kanını emiyor ve ne zaman “ne oluyor” desek; ekonomik çöküş, irtica, terör eşliğinde “sorgulama ve algılama” yeteneklerimiz elimizden alınıyor!

Türkiye’yi ‘terörle vurma’ planı!

BİRİLERİNE göre Türkiye gerçekten “haddini aştı” ve bunun cezasını vermenin birkaç yolu var:
1- Finans piyasalarında “manipülatif ataklar eşliğinde spekülasyon yapmak ve ekonomik olarak Türkiye’yi zora sokmak”... Açık söyleyeyim; 2007 sonrası bu artık kolay değil, piyasalarımız derin ve kontrol altında!
2- 1950’lerden itibaren olduğu gibi “irtica hortladı, Türkiye elden gidiyor” algılamasını pazarlamak ve iktidarı, orduyu kışkırtarak devirmeyi veya zayıflatmayı denemek! Bu yöntem de bugün için geçerli değil!
3- Terörü azdırmak, desteklemek hatta “terörist” kılığında gizli servis ve ordu mensuplarını örgütleyerek Türk topraklarına saldırtmak! Bu yöntem şu anda uygulanıyor ve “ülkelerin imkânları ile donatılmış” olanlar askerlerimize saldırıyorlar. Bunu yapanların düşünceleri çok açık; her gelen şehit Türkiye’deki “kaos katsayısını” daha da artıracak ve sistem “kendini koruyamaz, doğruyu bulamaz” hale gelecek.
Sonuç: 1997-1998’de “irtica” oyunu denendi, istenen elde edildi. 2001’de ekonomik saldırı denendi, istenen yine alındı! Şimdi de üçüncü yol deneniyor ve “çaresiz oldukları” için çok sert deneniyor!

Yiğit BULUT

Hollywood'ta dikkatimi çeken bir ayrıntı...

2005 yılında gösterime giren Narnia Günlükleri, kullanılan bazı karakterlerin ismi ve bazı detaylar açısından Türkler için oldukça ilgi çekici görünmektedir. Özellikle filmi orjinal dilinde izlediğimizde filmin en önemli karakteri olan aslan'ın "Aslan" olarak lanse edilmesi heyecan verici. bunun yanında filmde çocukların Türk lokumuna olan hayranlıkları gözden kaçmamaktadır.

Türkiye ‘toptan bir saldırı’ altında!

GÜNLERDİR yazıyor ve altını çiziyorum; Türkiye’nin yeni dünya düzeninde oluşan denklemde attığı bağımsız adımlar “küresel ve bölgesel oyuncuları” o kadar çok rahatsız ediyor ki, terör “toptan bir saldırı” şekline dönüşecek!
Cuma akşamı yaşananlar, “terörün kendini aştığını ve organize toptan bir saldırıya dönüştüğünü” gösteriyor...
Nasıl mı? Arz edeyim... Kuzey Irak sınırından Türkiye’ye sızan yüzlerce “örgüt üyesi” aynı anda üç noktada bulunan “askerlerimize” saldırarak, sabaha kadar süren bir eylem gerçekleştirdiler. İlk temas 02.00 sırasında gerçekleşti ve bu yazıyı yazdığım saatte “sıcak takip ve bölgesel” çatışma devam ediyordu.
Sevgili dostlar, bu saldırı sonrası ekranlara çıkıp, “Sen yaptın, hatan buydu” gibi söylemler “doğru ve kabul edilebilir” değil. Gün birbirimizi suçlama ve “senin yaptıkların” deme günü hiç değil. Saldırı altında olan Türk hükümeti veya siyasetçiler olmadığı gibi saldırı, “devletin bütünlüğüne, hatta varlığına kastedecek” kadar geniş, yaygın ve organize! Askerlerimize saldıranların amacı, geçmişten farklı ve “daha derin” bağlantılar içeriyor. Bu artık “sisteme küsenlerin insan kaynağı olduğu” bir hareket değil, bu artık arkasında organize ordular, servisler, ülkeler olan bir “toptan” saldırı!
Sonuç: Türk halkı şu gerçeğin farkına varmalı: Türkiye Cumhuriyeti Devleti; her bileşeniyle topyekûn ağır bir saldırı altında. Bu saldırının dozu, “küresel ve yerel aktörler” bize istediklerini yaptırana, eskiye döndürüp döndüremeyeceklerini görene kadar artarak devam edecek. Türk halkının birbirini suçlama hastalığından uzak durarak, bu zor günlerde bir ve beraber yoluna devam etmesi gerekli. Zor günler geçireceğiz, hazır olalım ve şunu da unutmayalım: Bağımsızlığın bedeli er veya geç mutlaka ödenecek ve bitecek!

Örgüt ‘küresel güçlere’ kartını veriyor!

BU eyleme bir de farklı noktadan bakalım ve soralım: Türkiye’nin “küresel güçlerle” zıtlaştığı bir ortamda, örgüt bunu neden yaptı? Bence mantık çok basit, şu mesajı vermeye çalışıyor: Bakın işte benim gücüm var, ne isterseniz yapmaya muktedirim!
Sevgili dostlar, “sipariş alma” derdindeki örgüt çok ama çok yanılıyor ve en önemlisi “Beni taşeron yapın, bana destek olun” mesajı verdiği merkezleri de yanıltıyor. Örgütün bu savaşı kazanma, bu süreçten “çıkma” şansı yok. Türkiye Cumhuriyeti “bu kirli süreci” mutlaka sona erdirecek ve “girdiği küresel bilek güreşini” bağımsız bir ülke olarak bitirecektir! En küçük bir kuşkum bile yok!

Yiğit BULUT

DİLE GETİREMEDİKLERİMİZLE BUGÜNÜ YORUMLAMAK...

Gerek değişen dış politika ve iç politika eşliğinde yaşanan eksen kaymaları gerek tarihsel sürecimizle sürekli yüzleşme kaderimiz. Hiçbir zaman komplo teorisiz yaşamayan, her ortaya koyulan uygulamaların arkasında sürekli farklı birşeyler olduğunu düşünen fakat sadece düşünmekle yetinen bir toplum düşünün. Herşey bundan ibaret olsa sorun çokta büyük değil aslında ama üstüne üstlük zor olan yaşam şartları… düşünüldüğünde şizofreni olmamak elde değil, dolayısıyla güçlü bir toplum karakterine sahip olduğumuzu düşünüyorum.

Bunları yazmamın sebebi bu toplumun bu kadar çok teorinin doğruluğuna inandığı halde neden sustuğunu inceleyecek olmamdır. Burada toplumdan bahsederken en alt tabakadan bahsetmiyorum sadece. Bunu bende yaşıyorum. En basit manada bir arkadaş ortamında bir politik tartışmada karşılaştığın dışlanma, fikirlerinin saçma olarak kabul görmesi gibi. Peki insanların bu dile getiremedikleri nedir? Bu soruya cevap aramakta fayda görüyorum konun aydınlanması açısından.

Nedir bu dile getiremediklerimiz? ABD’nin ülkemizde etkinliğinin derecesi acaba bizim sadece uluslararası sistemin mantığına göre kurguladığımız kurgu şeklinde mi. ABD ile ilişkilerimiz egemen iki devlet olarak mı sürdürülüyor. Ülkemizde yapılan özgür seçimlerde ABD’nin etkisi ne kadar mevcut. TC uygulamaya koymak istediği dış politikalarında ne kadar bağımsız veya kendi politikalarını uygulayabilme şansını elde edebiliyor mu.

Bu soruların cevapları TC’nin 60 yıllık siyasi tarihinde yatmaktadır. 60 yıl öncesine geri dönecek olursak karşımıza halkın önemli ölçüde desteğini almış olan Demokrat Parti çıkmaktadır. Böylesine bir çıkışı yakalamak dış güçlerden destek almadan ne kadar mümkün tartışılabilir. Türkiye’nin NATO’ya üyeliğe ve Kore’ye asker göndermesi Demokrat Parti dönemine denk gelmektedir. Yüzde 50’lik bir oy dilimine sahip olan bir iktidar partisi askeri darbe ile iktidardan uzaklaştırılmıştır. Peki bu dönemde Türk dış politikasında TC ile ABD arasında ki ilişkiler ne kadar sağlıklı idi. Bildiğimiz bir şey varsa o da darbe gerçekleşmeden önce Adnan Menderes’in Moskova’ya bir ziyaret gerçekleştirecek olmasıydı. Fakat askeri darbe buna izin vermedi. Yıl 1980 ve bir askeri darbe daha… boşta olan iktidara bir vekil gerekli idi. Çok uzun sürmedi çünkü zaten bu kişinin adı belirlenmişti. Turgut Özal. Oluşturulan yeni iktidar ile bir süre mevcut statükosunu koruyan Türk dış politikası, daha sonra Özal’ın Orta Doğu ve Orta Asya açılımlarıyla bir sapma yaşamıştır. Bu sapma sonuç olarak Özal’a önce bir suikast girişimi ve daha sonra karmaşık bir ölüm getirmiştir.

Bugün için konuşacak olursak Ak Parti hükümetinin daha seçimler belli olmadan ABD’den mazbatasını alması ve Batı ile ilişkilerini önemli ölçüde geliştirmesi Ak Partinin gücüne güç katmasını sağlamıştır. Ama özellikle son yaşanan güncel gelişmler Türk dış Politikasında yeni bir sapmayı gözler önüne sermektedir. İlk olarak komşularla “sıfır sorun” politikasının geliştirilmesi bunu akabinde dış politikada çok çeşitli bir stratejiye geçilmesi, bölgede daha yüksek sesle konuşabilme özgüveninin kazanılması, ekonomik bağımsızlığın kazanılabilmesi adına IMF ile anlaşmaya oturulmaması şeklinde sıralanabilir. Bunun karşılığında Terör olaylarının yeniden canlanması bir mesaj niteliğindedir. Tarih yeniden tekerrür eder mi yaşamadan bilinmez.

Ömer ÇOLAK

İran’a Yaptırım Kararı Ne Getirir, Ne Götürür?

Sinan OĞAN TÜRKSAM Başkanı Hakkında - Arşivi

Birleşmiş Milletler (BM) Güvenlik Konseyi’nin 9 Haziran 2010 tarihli toplantısında İran hakkındaki yaptırım kararı beklenildiği gibi çıkmıştır. Önceki yaptırım kararları ile kıyaslandığında en sert karar niteliğindeki tasarıya Türkiye ve Brezilya hayır oyu verirken Lübnan çekimser oy kullandı. Geri kalan beş daimi üye ve 7 geçici üyenin evet oyu ile geçen karar tasarısında Türkiye'nin Birleşmiş Milletler Daimi Temsilcisi Büyükelçi Ertuğrul Apakan’ın açıkladığı hayır oyu büyük tartışma ve endişeleri de beraberinde getirmektedir. 15 üyeli konseyde BM Güvenlik Konseyi daimi üyeleri ABD, İngiltere, Fransa, Rusya ve Çin ile geçici üyeler Avusturya, Japonya, Meksika, Uganda, Bosna-Hersek, Gabon ve Nijer evet oyu kullanmıştır.

İran halkını hedef almayan ve/fakat İran’ın yönetimini ve rejimin gücünü hedef alan akıllı yaptırımlar ile İran’ın iddia edilen uranyum zenginleştirme ve nükleer silah elde etme hedefinden saptıracağı hedeflenmektedir. Peki ama İran gerçekten de böyle bir amaç güdüyor ise bu yaptırımlar ile İran bu amacından vazgeçer mi? Kanaatimizce hayır. Yaptırımlar ile İran’ın bu hedefinden caydırılması pek mümkün gözükmemektedir. Daha önce BM Güvenlik Konseyi Aralık 2006, Mart 2007 ve Mart 2008’de İran’a yönelik 3 yaptırım tasarısını kabul etmişti. Ama bu yaptırımların hiç birisi şimdiye kadar başarılı olamadı.

Aralık 2006’da İran’a yönelik BM Güvenlik Konseyi’nin aldığı 1737 numaralı karar ile; İran’la “hassas nükleer malzeme ve ekipman” ithalat-ihracatı bloke edilmiş, İran’ın nükleer faaliyetleriyle bağlantılı olan kişi ve kurumların mal varlıkları dondurulmuş, İran’ın nükleer programına herhangi bir şekilde katkıda bulunacak ekipman ve teknolojinin satışının önlenmesi istenmişti. Bu yaptırım kararının pek bir etkisi olmamıştı.

İkinci olarak BM Güvenlik Konseyi’nin Mart 2007 tarihli 1747 numaralı karar ile İran’ın silah ithalatı yasaklanmış, Mal varlığı dondurma uygulaması genişletilerek devlete ait olan Sepah Bankası ve Devrim Muhafızları’na bağlı firmalar da dahil edilmişti. Bu tasarının da çok etkili olduğu söylenemez.

Üçüncü olarak BM Güvenlik Konseyi’nin Mart 2008’de İran’a yönelik 1803 numaralı 3. yaptırım tasarısını kabul etmesi ile yaptırımlar biraz daha genişletilmiş ve önceki iki tasarıya ilave olarak İran bankalarının işlemleri tetkik altına alınmış ve Nükleer programla bağlantılı kişi ve kurumlara yönelik mal varlığı dondurma ve seyahat kısıtlaması uygulaması genişletilmişti. Ancak bu kararlar da çok etkili olmamıştı. Şimdi ise alınan dördünü karar tasarısı ile İran’a yönelik en sert tedbirlerin alınması hesaplanmaktadır. Yeni tasarıda İran'a yönelik mali kısıtlamaların daha da sıkılaştırılmasını, seyahat yasaklarının ve denetimlerin artırılmasını öngörülmektedir. Buna göre; BM silah ambargosu oldukça genişletilmekte, İran'ın nükleer programıyla ilgili olan İran bankalarına yönelik sıkı denetim ve yaptırım getirilmekte, uluslararası alanda tüm İran bankalarıyla olan alım-satım işlemlerinin sıkı denetime tabi tutulmakta ve İran'a giden ve İran'dan gelen gemilerin yasaklanan kargo taşımaları yönüne ciddi şüphe duyulması durumunda açık sularda sıkı kontrolünün yapılması hedeflenmektedir. Finansman ve seyahat sınırlamaları getirilecek şahıs ve gruplara, 40 isim daha eklenmiş, aynı zamanda ambargo uygulanacak firma sayısı da artırılmıştır. Bu çerçevede kısıtlama getirilen şirketlerden 23 Endüstri firmasının İran’ın nükleer ve balistik füze programı, diğer 15’nin İslami Devrim Muhafızlarının adına işlem gerçekleştirmektedir.

İran’ın iç politik gelişmeleri çerçevesinde de bu kararın değerlendirilmesi gerekmektedir. İran’da geçtiğimiz yıl 12 Haziran’da yapılan ve büyük muhalefet gösterileri ile beraber yaklaşık 72 kişinin hayatını kaybettiği olaylar zinciri İran’da yeni bir süreci başlatmıştı. İran birçok insanın düşündüğünün aksine iç politikada ne kadar çatışma ve ayrışma olursa olsun, dışarıdan gelen her türlü müdahale karşısında birleşebilen bir ülkedir. Yine sanıldığının aksine İran’da mevcut rejim ve muhalefet arasında Nükleer enerjinin barışçıl amaçlarla kullanılması konusunda ciddi bir fikir ayrılığı mevcut değildir.

İran’a yönelik bu yaptırım kararları öncelikle bir sonuç vermeyecek ve İran’da amaçlananın aksine rejimi, devrim muhafızlarını ve Besiç paramiliter kuvvetlerini güçlendirecektir. Dolayısıyla da İran bu hadiseleri öncelikle iç politika açısından kullanacak ve 12 Haziran’ın yıldönümünde hazırlanan büyük gösterilere fazlaca müsamaha göstermeyecektir. İran Bu çerçevede artık demokrasi ve rejime yönelik eleştirileri “Amerikan ajanlığı” sınıfına sokarak eleştirilerin önünü kapamaya çalışacaktır. Bu çerçevede Türkiye’de İsrail’in Gazze’ye yardım götüren gemilere yaptığı insanlık dışı saldırılara neden izin verildiği yönündeki eleştirileri “İsrail avukatlığı” ile suçlayan kesimlerle İran’ın demokrasisine yönelik eleştirileri “Amerikan ajanlığı” suçlamaları ile aynı mantıksal çerçevede hareket ettiği görülecektir.

Yaptırım Kararında Türkiye’nin Hayır Oyu Vermesinin Muhtemel Sonuçları

Normal şartlarda Ankara’nın son birkaç ayki gidişatına bakıldığında hayır oyu vereceği beklenebilen bir durumdu. Ancak yine de Türkiye’nin köprüleri bu denli atmayacağı düşünülmekteydi. Hiç olmazsa çekimser oy kullanarak hem tepkisini göstermesi ve hem de küresel sistemin dışına çıkmaması beklenmekteydi. Ancak beklenilenin aksine Türkiye’nin bu küresel başkaldırısının bir karşılığının da olması beklenmelidir. Türkiye’nin ileri sürdüğü “İran ile imzalanan Nükleer Takas Anlaşması’nın arkasındayız” sözünün muhtemelen fazla bir geçerliliği olmayacaktır. Zira bu anlaşmayı onaylayacak merci olan Viyana Grubu anlaşmayı kabul etmemiş ve dolayısıyla da bu anlaşma hukuken hükmünü yitirmiştir. Kaldı ki, İran’ın da önceden açıkladığı gibi bu anlaşmadan çekilmesi muhtemeldir.

İran ve Hamas Türk dış politikasında son dönemde ön plana çıkan konuların başında gelmektedir. Diğer taraftan da Türk dış politikasında duygusallığın ve romantizmin de hakim olduğun u görmekteyiz. Bırakınız BM Güvenlik Konseyi’ni Arap coğrafyasında bir sandık koysanız ve Ortadoğu ülkelerine Hamas ve İran konusunda bir oylama yapsanız Arap ülkeleri her iki konuda da büyük bir oranda hayır cevabı vereceklerdir. Öyle ise Hamas ve İran konusunda hem AB’yi, ABD’yi, Rusya ve Çin’i ve hem de Arap ülkelerini karşımıza alacak bir inadı neden sürdürüyoruz?

Son günlerde yeni bir dünya düzeninden, yeni bir sistemin kurulduğundan falan da bahsedilmektedir. Ancak bunun böyle olmadığı, dünyada değişen çok fazla bir şeyin olmadığı ve hatta değişenin biz olduğumuzun da farkına varmakta zorlandığımızı da vurgulamak gerekir. Dünya sisteminin ve bölgesel düzeninin değişmesi ancak büyük savaşlar ve/veya SSCB gibi blokların çöküşü sonrasında mümkün olabilir. Bu çerçevede kimsenin hayal görmemesi gerekir. Dünyada ve bölgemizde hiçbirşeyin değişti falan yok. Eğer bu değişimden kastedilen İsrail’in Gazze’ye ablukayı yumuşatması ise bunun bedelinin de Türkler ve Türkiye için çok ağır olduğunun bilinmesi gerekir.

Bir başka durum daha vardır ve bilinmesi gerekir. ABD ve Ortadoğu’daki sorunların mimarı olan İngiltere’nin İsrail’in terör örgütü gibi hareket eden ve Ortadoğu’daki bütün süreçleri bloke eden mevcut Netenyahu hükümetini değiştirmeyi istediği bilinmektedir. Korkarım ki, Türkiye burada kaldıraç gibi kullanılmaktadır. Ama pek bunun farkında değiliz…

İsrail ve ABD ile köprüleri atmamamız, Arap liderlerinin rejimlerine tehdit hale gelmemiz ve Batıdan dışlanmamızın bize somut getirisini pek görmemekle beraber neleri götürebileceğini sıralamak mümkündür. Bunları şu başlıklar halinde sıralayabiliriz:

· Öncelikle Türkiye’nin terör ile mücadelesi zarar görecek ve zaifiyet gösterecektir. Bu çerçevede bazı terör örgütleri özellikle İsrail gizli servislerinden istihbarat desteği alabileceklerdir. Bu çerçevede askeri noktalara yüksek can kaybına sebep olabilecek ve Türkiye’yi zayıf ve çaresiz gösterebilecek saldırılarda yoğunlaşma olabilir. Örneğin bu çerçevede Türk savaş uçağı ve/veya helikopterleri düşürülebilir. Akdeniz ve Karadeniz bölgelerinde saldırılar yoğunlaşabilir. SSCB’nin son Ankara Büyükelçisi Albert Çernişev’in “camdan evi olanlar komşularının bahçesine taş atmamalıdırlar” sözünün hatırlanmasında fayda vardır. Elbette ki, bizim evimiz camdan değildir. Türkiye’nin harcı kuvvetlidir. Ama sorunsuz bir yapıda olduğumuz da iddia edilemez.

· ABD’de sonbaharda yapılacak seçimlere paralel olarak Ermeni sorunu ABD Temsilciler Meclisi’ne gelebilir ve bu defa sorunsuz bir şekilde gündeme alınabilir. Ayrıca küresel düzeyde bir Ermeni-Yahudi lobileri koordinasyonunda saldırılar başlatılabilir. Türkiye'nin de Ermeni ataklarına karşılık verebilmek için Ermenistan ile sınırları açma konusunda daha radikal adımlar atabilir. Bu ise Azerbaycan ile ilişkilerimizi yeniden sıkıntıya sokabilir.

· İsrail ve ABD’nin güçlü olduğu finansal sahalarda Türkiye’ye yönelik operasyonlar yapılabilir.

· Türkiye küresel düzeyde yalnızlaştırılabilir. Türkiye’nin İran ve Hamas ile beraber anılması onun küresel kredibilitesini muhakkak ki, olumsuz etkileyebilecektir.

Peki, bu durumdan hiç çıkış yolu yok mudur? Elbette ki, vardır. Birçok köprü yakıldığı için yenisinin inşası pek kolay olmasa da mümkündür. Örneğin İran konusunda Türkiye’nin tavrı İran’ı dünyaya sadece Türkiye üzerinden açılacak bir pozisyona getirmiştir. İran’da nükleer programı geliştiren Rusya’nın bile sırtını döndüğü İran’dan bu desteğin mutlaka bir ekonomik karşılı alınmalıdır. Örneğin daha ucuz doğalgaz ve/veya ihalesin bazı alanlar. Biz al ya da öde şartı ile İran’dan almadığımız doğalgazın parasını bile öderken bu kadar aldığımız riskin karşılığı olmalıdır. Diğer taraftan İran’ın dışlanması, radikalleşmesi ve dünyadan tecrit edilerek daha tehlikeli bir sürece sürüklenmesinin önünde Türkiye bir “Emniyet Sübabı” görevi görebilir. Bu görevi de batı ile ilişkilerinde yeniden bir pazarlık unsuruna dönüştürebilir.

http://www.avsam.org/tr/a2075.html

Bursaspor Sign Federico Insua

Boca Juniors midfielder Federico Insua has completed his move to Bursaspor, signing a two-year deal with the club, the Turkish outfit announced via their official website.

The well-travelled veteran is pleased with the move and thinks he will spend the rest of his career in Turkey.

"I have played in three different countries besides Argentina before, but I think it will be quite different in Turkey with Bursaspor. I believe I will hang up my boots here,” the 30-year-old told Uefa.com.

Insua joins the Turkish champions from Mexican outfit Club America, though he spent the last season on loan with Boca Juniors, and went on to admit that the lure of Champions League football was too much to resist.

“I would like to thank my new team-mates and coach for their title success and helping me compete in such a prestigious competition,” he said.

“This is the reason I am here. It's a dream to take part in the Champions League for every player and my dream came true.”